<<ملک الشعرا حضرت قاری عبدالله رح >>

ملک الشعرا قاری عبداله

آرشیو وبلاگ دی ۸٥

بیدل رح و قاری عبدالله رح

دماغ آسمان

برنگ شمع ممکن نیست سوز دل نهان دارم جنون مغزی که من دارم بـــــرون استخوان دارم

نپنداری بمرگ از اضطراب شـــوق و امانـــم سپنـد حسرتــــــم تاسرمـــــه میگردم فغــان دارم

زرمز محفل بیمغز امکانم چــه میپرســــــــی کف خاکستـری در جیب ایـــــن آتش نشــــان دارم

باین افسردگیهــــا شوخـــی یی دارد غبار من که گردامـــــــن فشانم نــــــازچشم آهــــــوان دارم

برنگ گرد باد از خاکساری میکشم جامــــی که تا بر خوش مـــــــی پیچم دماغ آسمـــــان دارم

مباشید از قماش دامــــــن برچیــــده ام غافل که من صد صبح ازین عالم برون چیدن دان دارم

نفس سرمایه یی با این گـرانجانـی نمیباشـــد شرر تاز است کوه اینجا و مـن ضبط عنـــان دارم

بغیر از سوختن کـاری ندارد شمـع این محفل نمیدانم چه آسایــــــــش مـــــن آتش بجـــــان دارم

باین سامان اگـــرباشد عرق پیمایــــی خجلت زخــــــــاک تاغبــــــاری پر زنــــــد آب روان دارم

خجالت صد قیامت صعبتـــــر از مرگ میباشد جدا از آستانـــــت مردنم ایــــــن بس که جان دارم

بدوش هر نفس بار امیدی بستــــه ام ( بیدل)

ز خود رفتن ندارد هیچ و من صد کاروان دارم

از ابولمعانی (بیدل )رح

قامت رعنا

نه درد بیم رهزن نه غمی از کــاروان دارم درین ره چون جرس از دوری منزل فغاندارم

گل رعنای داغ و دردم ازرنگم چه میپرسی بخود جوش بهاری تازنم فصل خـــــزان دارم

همان برد رد سخت جانگدازم خنده مـی آید برنگ زخم کاری گر چه چشـــم خونفشاندارم

زسختیهای دوران سنگ درفریاد مــــی آید من دلخسته طاقت از کجـــــا دارم که جاندارم

عدم سرمایه را خجلت بود اندیشه هستـــی درین سودا ندیدم ســـــود اما صــــد زیاندارم

دلیل جاده ء مقصد بود ثابت قــــــدم بودن درین ره از ثبات عزم خـــود سنگ نشاندارم

لباس شعله بیباک سرکش پنبه چـون گردد نمیخواهم غــم عشق تــــــرا در دل نهـاندارم

زمضمو ن اثر پرداز داغ من چه میپرسی شکایت نامه دردم همین مهـــر و نشـاندارم

قیامت میکنـــــــد انداز مضمــــون بلند من که حرف قامت رعنـای آن ســرو روانـــدارم

کشاکشهای دروان گرکشدصد اره ام بر سر همان چون شانه حرف کاکلش ورد زباندارم

در اقلیم سخن لاف سلیمانی زنـــم قاری

که از طبع روان خویشتن تخت رواندارم

ملک الشعرا قاری عبداله رح